“Ik zie mezelf al liggen op een divan, praten over het verleden met een geitenwollensokken-mens. Nee, niets voor mij. Dan moet ik zeker gaan huilen, en als ik me niet kwetsbaar opstel, zal die zielenknijper net zo lang doorgraven tot ze iets gevonden heeft. Daar zit ik niet op te wachten. Straks moet ik pillen slikken. Nee ik wil niet veranderen. Ik dop mijn eigen boontjes wel.”

Taboe

Wat doe je met fysieke klachten die niet over gaan? Dan ga je naar de huisarts. Als je je been breekt dan laat je het gipsen. Met rug- en nekklachten ga je naar de fysiotherapeut. Als klachten niet vanzelf overgaan, dan zoek je hulp van een professional. Dat geldt evengoed voor mentale klachten. Als je je steeds vermoeider gaat voelen omdat je veel piekert en slecht slaapt, of als je steeds meer somber wordt en nergens meer van geniet, dan zoek je hulp, toch? Dit geldt lang niet voor iedereen als het gaat om psychische klachten. Het taboe is nog niet doorbroken. Wat maakt dat je wel zou zorgen voor je lichamelijk functioneren, maar je geestelijke gezondheid in de steek laat?

“Ik wil graag hulp want ik merk dat ik er zelf niet meer uit kom. Ik ben mezelf niet meer. Ik voel me somber, heb nergens meer zin in. Het huishouden kost me al moeite, laat staan het zorgen voor de kinderen en naar werk gaan. Lang heb ik gedacht dat het wel vanzelf weer over zal gaan, en meestal is dat ook zo. Maar na een tijdje voel ik me weer down en lijkt het of het steeds erger wordt. Het kwam toevallig ter sprake, toen ik bij de huisarts was voor mijn zoon, en ik de vraag kreeg hoe het eigenlijk met mij ging. Ja toen brak ik. De huisarts heeft me verwezen naar de basis GGZ. Ik vertel het niet tegen anderen hoor, dat ik naar de psycholoog ga. Ze zullen wel denken, wat een aansteller. Tegen collega’s zeg ik maar dat ik naar de fysio ga.”

Oplossingsgericht en eigen regie

Angst om de regie kwijt te raken. Schaamte, het zelf willen oplossen, angst voor het onbekende, het idee te moeten veranderen, uit je comfortzone gaan, zwakte; een greep uit de obstakels die belemmeren de stap naar psychische hulp te zetten. Als behandelaar zie ik geen zwakke mensen, ik zie mensen die te lang sterk zijn geweest. Sommige vrienden denken dat ik als psycholoog alles en iedereen doorzie. Dat als je psycholoog bent, je de ander door hebt en die geen geheimen meer kan hebben. Ik ben geen helderziende en heb geen glazen bol. Alsof ik alles wat je doet psychologiseer. Gelukkig niet. En bovendien ben ik thuis niet aan het werk. Ik ben ook gewoon mens. Als psycholoog ben ik iemand die met je meedenkt, want samen weet je meer. Ik zoek mee naar antwoorden op je vragen en ben oplossingsgericht. Mijn doel is dat je na het gesprek de deur uit gaat met zicht op mogelijkheden en levenslust weer groeit. Je benut je sterke kanten weer. Je zet de radio in de auto wat harder, omdat je er weer vertrouwen in hebt en merkt dat je zelf wat kan doen om je fitter te voelen. Je geniet weer van de zon op je huid, de wind in je haar en die lekkere koffie. Je hebt de regie weer in handen.

woensdag, 21 maart, 2018