Judith Peters

Over hoe een vleermuis de wereld probeerde te redden en de mensheid opsloot
 

Zondagavond. Het zat er al aan te komen

Maar serieus, alle scholen en opvang sluiten? Oei, ik kan nog niet overzien wat dat betekent. Zoon Ilan (5) is in ieder geval over the moon met deze info. Lekker thuis spelen, joehoe! Mij benieuwen hoe lang dat leuk gaat blijven.
Snel maar wat mailtjes versturen naar cliënten over het (beeld)bellen deze week, schakelen via de kring-app en intimi over de totaal nog niet te bevatten impact van dit besluit….

Maandag. Gezellig dagje thuis met de jongens

De paar cliëntafspraken die vanochtend gepland staan heb ik kunnen verzetten zodat m’n vriend de hele dag kan werken. Eerst maar eens rustig de balans opmaken, neem ik me voor. Tijdens het knutselen, verven en tekenen staat de laptop aan, komt er van alle kanten informatie binnen en wordt er wat afgechat met de kring. Een zieke collega en kinderen, corona bij de buren en andere uitdagingen om mee aan het werk te gaan. 
Maar concentreren gaat niet echt, want er komt steeds een jongetje van drie gluren wat mama aan het doen is en hij kan z'n handjes niet van de toetsen afhouden. Dus pakken we een supergroot papier waar de kinderen op gaan liggen. Beide lichamen worden omgetrokken en uitgeknipt. Vastplakken op de vloer et voilà, een levensgrote duplica om in te kleuren met wasco. 

Ik kan tussendoor weer even wat overleggen met de wereld. Hoe zit dat nu met die opvang? Is het nodig dat er twee ouders in zo’n vitaal-cruciaal beroep moeten werken om ervoor in aanmerking te komen, of is één ook voldoende? En moet ik vrij nemen, of calamiteitenverlof aanvragen? Tegen de tijd dat de wasco op de muur belandt, schakelen we over naar de duplo. Met water. In  de tuin. Dat is natuurlijk veeeel cooler dan binnen. En om van de nood een deugd te maken. Misschien moet ik eens beginnen met die zindelijkheidstraining, bedenk ik me. Het ideale moment wellicht? Na het vierde natte pak besluit ik de luier toch maar weer om te doen. Morgen weer een dag. En dan wordt er natuurlijk om snoep gebedeld. Maar er is niks lekkers in huis, want de Picnic zat ramvol en komt pas donderdag. Dus we maken... Chocoladebrownies! Wat een feest. De jongens vinden het dikke prima dat er vleermuisvirusjes door de lucht worden geniest. Zo lang zij een beetje in en om het huis mogen spelen. 

Dinsdag. Vol frisse moed start ik met beeldbellen

Papa heeft namelijk vrij genomen en zit beneden met de kids en wonder boven wonder s beeldbellen nét op tijd mogelijk gemaakt door Minddistrict. M’n cliënt met een ziekteangststoornis gaat opvallend genoeg verbluffend relaxed om met het hele coronagebeuren. Af en toe hoor ik een schreeuw van beneden of komt er een kind even neuzen wat ‘werken’ dan precies inhoudt. Gelukkig tonen de cliënten wel begrip voor de situatie.  

Ook maar eens overleggen met de school en de opvang. Het zou wel prachtig zijn als de jongens daar toch een dagje heen kunnen. Maar helaas blijk ik voor een aanvraag al te laat te zijn. Ongelooflijk, hoe snel iedereen opeens lijkt te schakelen zeg. M’n ouders zijn nog relatief jong en gezond. Ze kunnen wel komen oppassen. Voor m’n schoonouders ligt dat anders. Zij zijn wat ouder en minder vitaal. Ik vind het echt onverantwoord om ze te laten komen, maar m’n vriend denkt daar anders over. Lastige gesprekken levert het op. 

De grootste uitdaging is nog wel het internet. User laadt een eeuwigheid, het beeld staat steeds stil of valt weg op m'n zolderkamertje. Ik ga er niet bepaald sneller van denken en werken, merk ik. M'n verwerkingssnelheid en werkgeheugen blijken regelrecht aangesloten op m’n Wifi verbinding. Aan het eind van de dag vertelt vriendlief doodleuk dat hij de hele dag foto's aan het uploaden was geweest. Want ja, hij zat toch de hele dag thuis... grrrr...  

Woensdag. Opa en oma komen oppassen

Dus ik kan me volledig op het werk storten. Inmiddels is het toch ook gelukt om voor komende weken een dag opvang voor de kinderen te regelen. Met frisse moed slinger ik op de zolder de laptop weer aan. Zonder uploadende man in huis zou dat toch goed moeten gaan. De teamdag is afgelast, dus dan maar een Skype-vergadering.  En dat gaat wonderbaarlijk goed! Iedereen is te zien en te horen. Hoewel er af en toe iemand uit wordt geknald en er kinderen her en der door het beeld heen lopen. Leuk om te horen hoe iedereen zijn eigen manier gevonden heeft en zijn eigen beleving heeft bij deze corona-uitdaging. 

Wat een kansen biedt die sociale detox op korte termijn, begin ik me te beseffen. Eindelijk volop digitaal behandelen, quality time met m’n kids, partner, ouders en buren. En het werkt goed tegen FOMO als er verder toch niks te missen is. Je beseft je hoe luxe, maar ook druk ons leven normaal gesproken is. De maatregel brengt ons weer back to basic en elkaar. En doet een beroep op ieders flexibiliteit. En laat dát nou juist zijn waar wij cliënten bij helpen. In die zin dus een win-win en een uitdaging om onze eigen flexibiliteit aan te spreken en te testen. Corona zelf maakt nog geen ernstige slachtoffers in onze omgeving. Dus het gevaar voelt nog redelijk op afstand zo vanuit de veilige zolderkamer.

Donderdag. De jongens roepen dat er een vogelspin rondloopt

Nou ben ik zeker geen held met vogelspinnen, maar dat is vast overdreven. Toch...? Of zou het...? Semimoedig loop ik naar beneden. Het blijkt na een lange zoektocht een stofje. Supermama, held van de dag heeft dat gevaar ook weer verdreven. We vermaken ons met wat thuiswerkopdrachten van school en bouwen een treinbaan.  Via de schoolouder-app stromen er foto's binnen van ijverige kinderen en ouders. Poeh, respect voor de mooie kunstwerken en toewijding. Als Ilan het ziet, krijgt hij ook meer de geest om een ambulance te gaan maken. Toevallig was hij net met het thema 'ziek' begonnen. Hoe ironisch...

Normaal is donderdag een drukke dag met veel afspraken. Vandaag heb ik de meeste cliëntenafspraken verzet naar andere dagen. In de avond spreek ik er nog twee.  
Om nog wat frisse buitenlucht in te ademen, de gewrichten wat te smeren en de spieren te trainen, pakken we step en hardloopschoenen uit de kast. We hoppen van de ene speeltuin naar de andere waar zij zich even vermaken terwijl ik wat rondjes om hen heen sprint. Het kost wat meer tijd, maar is eigenlijk veel gezelliger dan de sportschool. 

Als m’n partner terugkomt van z’n werk, begint mijn werktijd. Gelukkig gaat het voorspoedig met mijn cliënten en heb ik zelfs tijd om dit blog te schrijven. 

Het lijkt me leuk om ook van andere behandelaren te horen hoe het hen vergaat in deze Coronatijd. Heel veel sterkte en succes met alle uitdagingen waar het ons voor stelt. Samen komen we hier doorheen!

Judith Peters
GZ-psycholoog
Mindfit Amersfoort

Vragen over digitaal behandelen?

Ben jij behandelaar en heb jij vragen over digitaal behandelen? Samen met THUBBLE.Academy is Mindfit deze week gestart met het maken van een aantal video's. Van 'voor de eerste keer video bellen met je behandelaar' tot 'Hoe organiseer je een digitle groepssessie?', check het op YouTube THUBBLE.Academy. Er komen elke keer nieuwe video's bij. Heb jij een vraag over digitaal behandelen en de video is nog niet gemaakt? Stuur een mailtje naar academy@thubble.nl. Samen worden we handiger met de digitale mogelijkheden om onze cliënten te kunnen blijven helpen in deze Coronatijd.

 

zondag, 22 maart, 2020